• Petra Hibma

IK GA HET DOEN! (7)

Het is donderdag en ik leun achterover in mijn stoel. Ik baal. Eén van mijn aspirant-leveranciers heeft onze afspraak van vandaag afgezegd. Alweer, voor de derde keer. Wegens uitgestelde productie. Ze blijven maar uitstellen. Het gaat helemaal niet zoals ik wil.


Indoor Brabant is al voorbij. Ik was er, maar als bezoeker en niet met een stand. Ik word hier niet blij van. Ik heb dit onderdeel echt nodig maar het gaat me allemaal veel te langzaam. Telkens als ik denk dat het eindelijk wat gaat worden met mijn project dan loopt het wel weer ergens spaak. Pfff, zo wordt het nooit wat. De moed zakt me in de schoenen.


Dan denk ik aan mijn merrie Zoë en ik droom even weg. Deze maand, vijf jaar geleden, zocht ik een dressuurpaard waarmee ik op korte termijn kon gaan starten. Ook Zoë was een ‘project’ want ze was een staker. Toen ik Zoë ging proberen wilde ik na een paar rondjes stappen maar één ding: zo snel mogelijk weer afstappen. Dit voelde zó niet goed! Maar Zoë deed wat met mij en de volgende dag heb ik haar toch gekocht.  Dus toen was ik eigenaar van een rijpaard waar je niet op kon rijden. M’n wedstrijdcarrière was nog niet eens begonnen of hij was alweer opgehouden.


Maar guess what: dat interesseerde me helemaal niets. Ik had op een of andere manier een rotsvast vertrouwen in Zoë en ben met haar aan de slag gegaan. Eerst ruim een half jaar aan de hand en aan de longe. Toen voorzichtig erop, stappen over het terrein met een losse teugel (want als je de teugels aannam, dan begon de paniek al). En zo telkens heel kleine stapjes verder. En als het niet ging weer een stapje terug. Het heeft veel tijd gekost maar guess nog what: vorig weekend waren we 4x eerste en hebben we in één klap 9 winstpunten gescoord in het L1 met als jurycommentaar: “Super proef, prachtige combinatie!” En “Wauw, we hebben genoten.” Het haast onmogelijke bleek toch mogelijk te zijn.


Ik denk terug aan de afgelopen vijf jaar. Was het makkelijk? Nee. Ging het snel? Niet echt. Was ik ongeduldig? Ik wist niet dat ik zó geduldig kon zijn. Liep ik te balen? Echt niet! Hoe ging ik er dan mee om? Doelgericht, flexibel, creatief en geloof houden! Dus wat staat me te doen? Juist. Mijn aspirant-leverancier zit in België. Ik bedenk dat ik maar eens letterlijk grenzen moet gaan verleggen.


Het is dinsdagavond zeven uur. Ik heb vrijdag voor Pasen een email gestuurd naar een ander continent. Ik ga toch maar even bellen, want ik heb geen zin om op antwoord te wachten. Even checken, het is 8 uur tijdsverschil. Zijn ze al wakker? Ja, de werkdag is daar net begonnen. De telefoon wordt opgenomen en er klinkt een vriendelijke stem aan de andere kant van de lijn. Drie kwartier later hang ik op. Tevreden leun ik achterover. Ik ben weer een stapje verder. Onmogelijkheden, daar doe ik niet aan.