• Petra Hibma

IK GA HET DOEN! (6)

“… En dus heb ik jullie nodig voor de techniek want daar heb ik geen verstand van en dat wil ik trouwens ook niet hebben. Maar daar staat of valt mijn plan wel mee.” Het is einde van de middag en ik heb een afspraak in het kantoor van de partij die ik op het oog heb voor samenwerking.


Vol verwachting kijk ik de drie heren aan die tijdens de uitleg van mijn ‘wilde plan’ – dat inmiddels is getransformeerd van wild naar bloedserieus – steeds een beetje meer rechtop in hun stoel gingen zitten. Bespeur ik nu een glans in hun ogen? “Wat vinden jullie ervan en denken jullie dat het technisch mogelijk is om mijn idee uit te voeren?”, besluit ik mijn relaas.


“Ik denk dat dit inderdaad een innovatie voor de paardenwereld is. En technisch gezien moet het mogelijk zijn, maar dat willen we eerst testen. Wij gaan kijken hoe we het kunnen laten werken zoals jij in je hoofd hebt. Dit gaat een interessant project worden en we willen graag samenwerken”, zegt de opperbaas. Dolgelukkig keer ik huiswaarts en bel direct naar stal. “Het kan en ze willen het doen en De Dijckhoeve wordt testlocatie!!!” “Nee écht? Peet wat een geweldig nieuws, ik ben ook zó nieuwsgierig, ze zijn van harte welkom hoor!”


We zijn een paar weken verder. Er hangt ineens een ‘wit ding’ in de binnenbak. Dit keer zijn de paarden niet bang, maar wordt het ding door stalgenoten met argusogen bekeken. “Wat is dat, een camera voor poepschepcontrole?”, wordt er gevraagd. Hilariteit alom. Het is namelijk een terugkerende ergernis: mensen die niet hun mest (nou ja, die van hun paard) opruimen. Als dat ding ook het effect heeft dat notoire mestachterlaters ineens heel ijverig mest gaan ruimen, dan is dat een heel welkome bijkomstigheid! Natuurlijk hangt ‘het ding’ er om een andere reden. Namelijk voor ‘de test’. Ik kan niet wachten tot de resultaten bekend zijn! Vooruitlopend hierop heb ik alvast een optie genomen op een stand bij Indoor Brabant. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat de test tegen gaat vallen!